
Μπορεί κάθε χρόνο η υπενθύμιση αυτή να αποτελεί μια ακόμα βαρετή και χίλιο-διαβασμένη λίστα για εμάς τους «παλιούς» αλλά μην ξεχνάμε πως υπάρχουν και οι νέοι, που μπαίνουν τώρα στην μεγάλη μας οικογένεια και σωστό θα ήταν να τους
βοηθήσουμε να καταλάβουν την σημασία αυτών των κανόνων.
Ξεκινάμε με τους κανόνες ασφαλούς χειρισμού του όπλου μας.
Το σημαντικότερο πράγμα που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε είναι ότι δεν πρέπει να γεμίζουμε το όπλο μας πριν φτάσουμε στον κυνηγότοπο.
Αν διαθέτουμε αυτογεμές (καραμπίνα) καλό θα ήταν να έχουμε το κλείστρο ανοικτό από την στιγμή που θα βγάλουμε το όπλο από την θήκη.
Τα δίκαννα τα έχουμε πάντα ανοικτά όπου και εάν τα ακουμπήσουμε.
Ένα κλειστό κλείστρο και δίκαννο, σίγουρα δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε αυτόν που μας πλησιάζει. Πάντα όταν έρχεται κάποιος προς το μέρος μας, ανοίγουμε το όπλο μας.
Τα φυσίγγιά μας τα φυλάμε στο σπίτι σε μέρος σίγουρο και
απροσπέλαστο από μικρά παιδιά, όπως και τα όπλα.

Πολλές φορές έχουμε ακούσει για ατυχήματα με εξοστρακισμούς σκαγιών ή και ακόμα με κατά μέτωπο τουφεκισμό κυνηγού.
Ένα σημαντικό βοήθημα για την προστασία σε αυτές τις περιπτώσεις είναι τα σκοπευτικά γυαλιά.
Πολλοί δυσανασχετούν και στο άκουσμα της λέξης ‘’σκοπευτικά’’
Όμως λόγω της κατασκευής αυτών των γυαλιών, τα καθιστά άθραυστα από την κρούση σκαγιών, και ένα απαραίτητο προστατευτικό των ματιών μας. Στο κάτω κάτω μας προστατεύει και από κλαδιά και βάτα στην περίπτωση του κυνηγίου της μπεκάτσας κλπ.


Πέρα από το ότι το προστάζει ο νόμος, το πορτοκαλί γιλέκο θα πρέπει πάντα να βρίσκεται μέσα στην τσάντα μας.
Θα πρέπει να ξεπεραστούν άμεσα οι όποιες ακατανόητες αναστολές στην κυνηγετική ενδυμασία μας όσων αφορά το πορτοκαλί χρώμα.
Πολλές ζωές συνανθρώπων μας θα είχαν σωθεί αν φορούσαν πορτοκαλί γιλέκο στο κυνήγι. Ιδιαίτερα στο κυνήγι του αγριόχοιρου, όπου το φυσικό περιβάλλον αυτού του υπέροχου θηράματος είναι τέτοιο που δεν επιτρέπει την ξεκάθαρη και μακρινή όραση μας.
Εκτός όμως από το γιλέκο καλό θα ήταν και τώρα το καλοκαίρι, να φοράμε ένα πορτοκαλί μπλουζάκι, και καπέλο, στο κυνήγι του ορτυκιού, και μεθαύριο τον Σεπτέμβρη στο κυνήγι της πέρδικας.
Συνεχίζοντας την ενότητα για την ενδεδειγμένη ενδυμασία, θα αναφερθούμε και στην άσχημη ομολογουμένως εικόνα, του κυνηγού-Ράμπο. Βέβαια δεν μας υποχρεώνει κανένας νόμος για το πώς θα ντυθούμε στον κυνηγότοπο (εκτός από το πορτοκαλί γιλέκο), όμως η εικόνα του κυνηγού που μόλις απολύθηκε από τον στρατό και που εκτός από τα εσώρουχά του (που δεν είμαστε σίγουροι και γι’ αυτό) όλα τα άλλα ρούχα του είναι σε χρώμα παραλλαγής, σίγουρα είναι αποκρουστική. Αποδεδειγμένο είναι πως αυτά τα ρούχα δεν προσφέρουν κανένα πλεονέκτημα έναντι του θηράματος. Το μόνο που προσφέρουν είναι μια άνεση και ξενοιασιά για την κατάστασή τους στο τέλος του κυνηγίου για οικονομικούς και μόνο λόγους. Σίγουρα όμως μπορούμε να διαλέξουμε και άλλου χρώματος ρούχα, στην ίδια οικονομική κατηγορία.
Δυστυχώς η εικόνα που δείχνουμε προς τον «έξω» πληθυσμό που δεν έχει καμιά σχέση με το κυνήγι δεν είναι και η καλύτερη, και αυτό, τα τελευταία χρόνια έχει αντίκτυπο σε όλο τον κυνηγετικό κόσμο.
Υπακούμε στους νόμους.
Όσο άδικος και αν είναι ένας νόμος, αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να παλέψουμε για να τον αλλάξουμε και όχι να τον καταπατούμε.
Προσέχουμε τώρα στην έναρξη τις ζώνες διάβασης αποδημητικών και όπου έχουμε αμφιβολία ρωτάμε τον κυνηγετικό μας σύλλογο ή το δασαρχείο. Επίσης το ίδιο κάνουμε αν επισκεφθούμε άγνωστο κυνηγότοπο και δεν ξέρουμε τις τοπικές απαγορεύσεις.
Έχουμε πάντα την άδεια κυνηγίου μαζί μας όπως και την άδεια κατοχής κυνηγετικού όπλου και τις επιδεικνύουμε στους θηροφύλακες, όπως και το όπλο μας για έλεγχο (τρία φυσίγγια στις καραμπίνες κλπ).
Περιθωριοποιούμε τους λαθροθήρες.
Δείχνοντας ανοχή στον παραλογισμό της λαθροθηρίας, καταστρέφουμε σιγά σιγά το μέλλον του κυνηγίου όσο αυτό και αν ακούγεται παράξενο.
Οι ατομικοί δρόμοι της λαθροθηρίας δείχνουν πρώτα από όλα περιφρόνηση προς τους νόμιμους κυνηγούς που επωμίζονται τεράστια έξοδα για συντήρηση κυνηγόσκυλων και εξοπλισμών, και συνάμα υποσκάπτουν την ανάπτυξη του θηράματος για το μέλλον.
Εκτός αυτών, δυσφημούν το κυνήγι, και αποτελούν πρώτης τάξεως επιχειρήματα στην αντι-κυνηγετική προπαγάνδα.
Σεβασμός στον συνάδελφο κυνηγό-γεωργό-κτηνοτρόφο.
Ξέρουμε όλοι ότι το κυνήγι καταργεί τις «τάξεις» και όλοι στον κυνηγότοπο είναι ίσοι. Όμως όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες «κυνηγαρέικης» συμπεριφοράς όπου σεβάσμιοι και γηραλέοι κύριοι γίνονται «σκουπίδια» στο στόμα ασυγκράτητων και θερμόαιμων κυνηγών για ένα καρτέρι τσίχλας. Προσέχουμε λοιπόν την συμπεριφορά μας στον κυνηγότοπο και προς τους συναδέλφους κυνηγούς αλλά και προς του γεωργούς και κτηνοτρόφους.
Δένουμε το σκυλί μας όταν περνάμε από καλλιέργειες, το ίδιο και όταν συναντούμε κοπάδι πρόβατα και ξέρουμε ότι το σκυλί μας είναι ατίθασο.
Αφήνουμε τον κυνηγότοπο καθαρό.
Τι πιο αποκρουστικό από το να εξερευνούμε έναν υπέροχο κυνηγότοπο και να βρίσκουμε πεταμένα σκουπίδια ριγμένα στην άκρη του μονοπατιού.
Δεν είναι τόσο δύσκολο να μαζέψουμε το κουτί από τα φυσίγγια μας και τα κυπελάκια από τους καφέδες σε μια σακούλα και να τα πετάξουμε στον γυρισμό σε έναν κάδο απορριμάτων.
Το ίδιο κάνουμε και με τους άδειους κάλυκες μας.
Θέλουμε στην ουσία να λεγόμαστε προστάτες της φύσης, και όχι μόνο στα λόγια.
Συμπληρώνουμε το έντυπο «Άρτεμις»
Όταν γυρίσουμε από τον κυνηγότοπο, δεν ξεχνάμε να συμπληρώσουμε το έντυπο του προγράμματος «Άρτεμις»
Το πρόγραμμα αυτό καταγράφει με την βοήθεια των κυνηγών την πληθυσμιακή ανάπτυξη των θηραμάτων, και την κυνηγετική κάρπωση, και βγάζει πολύ σημαντικά συμπεράσματα για την κατά τόπους εξάπλωση των θηραματικών ειδών. Το έντυπο το προμηθευόμαστε από τον κυνηγετικό μας σύλλογο και από τα καταστήματα κυνηγετικών ειδών.
Το στέλνουμε ατελώς μέσω ταχυδρομείου στην επιστημονική ομάδα του «Άρτεμις» μετά την λήξη της κυνηγετικής περιόδου.
Ευχόμαστε σε όλους τους κυνηγούς καλή κυνηγετική χρονιά με πολλές εμπειρίες και ασφαλείς κυνηγετικές εξόδους.